onze boeken

Luisteren is een kunst waar niet iedereen bij hoort!

 

Iedereen kan zichzelf horen, waardoor het moeilijk is om naar iemand anders te luisteren. In het algemeen praat de een, terwijl de ander tegelijkertijd zijn antwoord voorbereidt. Luisteren betekent; volgen, zich blijven concentreren, meeleven, een beeld vormen over hetgeen wat gezegd wordt. Daar bestaat het echte luisteren uit.

Van alles wat gezegd wordt, hoort men misschien de klanken, de woorden, echter, men is zozeer met zichzelf bezig door het vervolg of het antwoord al in te vullen, waardoor er van luisteren geen sprake meer kan zijn. Praten en schreeuwen kan iedereen, …luisteren?

Luisteren op zich is een kunst, een gave die de één wel en de ander niet ontwikkeld heeft. Luisteren vergemakkelijkt het leerproces, opent mogelijkheden om de ander te leren kennen. Terwijl praten slechts een behoefte kan zijn.

Een hele goede methode om een optimale communicatie, gebaseerd op goed luisteren, te bereiken is het volgende; tijdens een dialoog zal de één de woorden van de ander eerst moeten herhalen voordat hij met zijn reactie komt. De ander doet hetzelfde.

Het effect is tweeërlei. Door te herhalen wat de ander zegt, beluister je jezelf en tevens de ander. Wat niet altijd mee zal vallen. Waardoor kan blijken dat luisteren een kunst is waar niet iedereen bij hoort.

 

De stem hoor ik.

De kunst zie ik.

Luisteren mis ik.

 

Liegen kan zéér schadelijk zijn, over de schade hoeft men niet te liegen.

 

Men is in staat over alle mogelijke onderwerpen te liegen. In ieder geval is er een luisteraar nodig die zijn vertrouwen geeft. Het moment van de leugen betekent voor de leugenaar een overwinning. Maar voor hoe lang?

Wanneer de luisteraar achteraf een beetje dieper nadenkt zal hij vrij gauw tot de slotsom komen dat er gelogen is. Waarmee zijn vertrouwen jegens de verteller wordt beschadigd. Hetgeen zal betekenen dat de persoonlijkheid van de verteller daar onder gebukt gaat. Voorts wordt de luisteraar gevoed door onzekerheid omtrent het ‘waarom’ van de leugen. Aldus produceert een leugen twee slachtoffers.

Het grootste slachtoffer echter is de verteller. Als deze eenmaal tot leugenaar is veroordeeld, valt de schade moeilijk te herstellen. De schade veroorzaakt door de leugenaar is dermate groot dat zijn omgeving in reactie afstand van hem neemt alsof hij een besmettelijke ziekte ‘is’. Daarover valt niet te liegen!

 

De mens kan niet liegen,

...als ik het goed zie.

 

Als het nacht wordt, ga ik slapen om te kunnen leven!

 

Overdag is men bezig met alles wat het systeem maakt en rent daarvoor alle kanten op. Afspraken moeten worden nageleefd, tijdschema’s moeten worden gevolgd, alles is verdeeld en geprogrammeerd over de dag. Al doende wordt men een product van het systeem. Overdag vergeet men zichzelf om zogenaamd te presteren. Wat niet meer wil zeggen dan alle handelingen verrichten die het systeem of de maatschappij materieel van ons verlangt. Al rennende is men haast niet meer dan een lichaam. Overdag functioneert men bijna als een apparaat. Wanneer men thuis komt probeert men tot rust te komen, slaakt men een diepe zucht en zoekt via rust en ontspanning contact met zichzelf. Als de nacht valt gaat men op een gegeven moment slapen.

Vanaf dat moment, tijdens onze slaap, is men mens.

Gedurende het slapen is men optimaal in contact met zichzelf, omdat slaap een diepe ontspanning teweeg brengt en een sterk concentratievermogen toelaat. Men kan ook dromen. In dat geval ziet men en maakt men dingen mee die niemand anders op de wereld meemaakt.

Dromen zijn dan ook uitsluitend individueel gericht.

Tijdens het slapen is men geen apparaat meer, geen product van deze of gene. Door het diepgaande contact met zichzelf wordt men weer mens. Men leeft wanneer men slaapt!

 

Als ik overdag minder vruchten oogst,

weet ik dat ik ’s nachts de kans heb om opnieuw te zaaien.