Blog

ONTMOETINGEN

We gingen op onze scooters naar Zevenaar. In afwachting van de pont over de Rijn maakten we een praatje met een jongedame uit Oekraïne. Op de pont hadden we een grappig onderonsje met de kaartjesverkoper. Op het terras midden in Zevenaar voerden we een uiterst geanimeerde conversatie met de opa en oma van ene Julia. Een buitengewoon zoet kind van twee en een half jaar.

Maar het gesprek met de man op leeftijd, die ietwat voorover gebogen op zijn rollator steunde, maakte de meeste indruk op ons. Het was duidelijk dat hij oorspronkelijk over een grote rijzige gestalte beschikte. Mijn man sprak hem aan met, ‘elke dag even lopen, dat doet u goed. Volhouden, elke dag even naar buiten en lopen’.

De man reageerde met, ‘dat doe ik ook! Mocht ik niet meer kunnen lopen dan ga ik tijgeren’. Omdat onze lachende reactie uitbleef keek hij mijn man aan, ‘u weet toch wel wat ‘tijgeren’ is of bent u nooit in dienst geweest?’ Mijn man, ‘nee, ik ben nooit in dienst geweest, maar... , mag ik u wat vragen?’ Omdat de goede man hem met een open blik bleef aankijken vroeg hij, ‘wat was het mooiste wat u in uw leven heeft meegemaakt. Het mooiste en waar u het meest trots op bent?’

De man keek hem vastberaden in de ogen, ‘dat zijn er twee! De dag dat ik mijn vrouw ontmoette!’ In een flits keken mijn man en ik in elkaars ogen als in “hij ook!” om vervolgens weer aandachtig naar zijn verhaal te luisteren. Hij vertelde, ‘mijn vader voer met coasters. Vanwege mijn zeeziekte moest ik volgens de huisarts maar een ander beroep kiezen. Dus ging ik bij de spoorwegen werken. Daar bracht ik het tot stationschef, maar eigenlijk vond ik dat werk helemaal niets. Dus solliciteerde ik bij... (hij noemde een naam van een groot concern) en werd aangenomen. Toen ik op een ochtend met mijn fiets naar het werk ging, moest ik eerst even ergens een pakje afleveren. Mijn vrouw deed open! Zij woonde destijds bij haar tante in. Mijn vader kreeg later iets met haar tante. Afijn... , voordat ik weer op mijn fiets stapte sloeg ik mijn vuist op het stuur, ‘DAT IS ZE!, dat is mijn vrouw!’ Ik moest een plan bedenken om met haar in contact te komen’.

De man sprak heel duidelijk en zorgvuldig koos hij zijn woorden uit, soms versnelde hij zijn verhaal. Waarschijnlijk uit angst dat wij verveeld zouden raken. Het tegendeel was het geval. Hij ging verder, ‘ik belde bij die tante aan en opperde dat haar tuin nodig bijgewerkt moest worden. Tante, “...en u wil dat voor mij doen? U bent ook capabel?” Ik wist haar te overtuigen. Twee maanden lang heb ik na mijn werk aan haar tuin gewerkt. En natuurlijk met mijn vrouw koffie gedronken! Het liefst op momenten dat haar tante niet aanwezig was. Tijdens een van die gesprekken bij de koffie riep mijn vrouw opeens, “maar... , ik ben verloofd!” Je moet weten, ik was in die tijd behoorlijk brutaal en zei tegen haar, “dat betekent toch helemaal niets!” Ja, die dag, de ontmoeting met mijn vrouw...’

Ik reageerde met, ‘maar u zei twee?’ Hij, ‘oh ja... , mijn vader voer met coasters op Noorwegen om planken te halen. Bomen werden gekapt en in het water van de rivier naar de kust vervoerd. Om daar met machines de boomstammen in planken te zagen. Die planken vervoerden wij dan weer naar Nederland. Ik was toen erg jong en voer met mijn vader mee. Dat was voordat ik bij de spoorwegen ging werken. In Noorwegen pakte ik de hulp – sloep. Dat was de roeiboot waarmee we de buitenkant van de coasters schoon maakten. Met die roeiboot roeide ik in mijn eentje een flink eind de rivier op. Op een gegeven moment werd ik te moe en liet ik me door de stroming weer terug brengen naar de kust, naar de boot van mijn vader. Ik was erg jong en nog niet zo krachtig. Die prestatie, daar ben ik nog steeds heel erg trots op’.

We keuvelden met zijn drieën nog wat na. Hij gaf mijn man nog een advies, ‘ga je eten? Niet te veel eten! Zorg dat je buik slank blijft. Ik zie tegenwoordig veel te veel mannen met een hele dikke buik!’ Alvorens ieder zijn eigen weg weer vervolgde, wensten we elkaar alle goeds en een fijne dag toe.

Kort daarna ontmoetten wij een kwieke Duitse dame op leeftijd in een fleurige blouse en bijpassende lange rok. Toen wij haar complimenteerden over het beeldige ensemble vertelde ze vol vuur dat het al 40 jaar oud was.

Nadat zij was vertrokken zei ik tegen mijn man, ‘zo was dat vroeger. Je kocht dure kleding van kwaliteit waar je minstens 25 jaar mee verder kon. Tegenwoordig koopt men goedkope kleding waar men een zomer mee kan doen, om het daarna in de prullenbak te gooien’.

Het was in de ochtend, precies op het moment dat de nacht aan de dag 'goedemorgen' zegt.

09.07.2026